Het gewone

Ik dacht aan een vrolijk ‘Substack-debuut’. Maar dan overlijdt een goede vriend.

Ik wil er iets over schrijven maar de woorden komen niet. Een bijzonder inzicht? Ik heb het niet.

Het bericht komt ’s ochtends. Ik zit in de trein. Mijn vriend is ‘op’. Kan niet meer. Die middag zal het gebeuren. Het bericht zet me stil terwijl de trein doordendert. De cijfers op mijn spreadsheet drijven voor mijn ogen. Twee deadlines die dag.

‘De dood hoort bij het leven’ zegt een collega. Lief bedoeld maar ik geloof het niet, voel het niet.

Als het zover is ben ik thuis, drink ik een kop thee en probeer te voelen. Denk aan mijn vriend.

De dag daarna: ik werk aan een paper, vergader via Teams en doe een pitch. Gewone bezigheden.

En soms is daar opeens die realisatie.

Een paar dagen later nemen we afscheid. Samen toasten we op zijn leven. Is het afscheid mooi? Zeker! Is het lelijk? Dat ook. De dood is lelijk. Afscheid is lelijk.

En dezelfde avond vieren we een verjaardag.

De volgende dag: samen met mijn vrouw geniet ik de avondmaaltijd terwijl de zon in onze glazen twinkelt. Diezelfde zon die diezelfde dag nog door het bladerdak van de platanen mijn straat bescheen. Een filmisch spel van licht en schaduwen.

De nieuwe werkweek: afspraken, nadenken, gesprekken. Ik schrijf een stukje en bewerk wat foto’s. Routines. Gewone bezigheden.

Een rondje rennen – blij dat ik het kan – en dan het vluchtig contact met mijn Surinaamse buurman die zijn hondje uitlaat.

Mijn eerste kopje koffie: de smaak die mijn mond vult en de warmte die die door mijn slokdarm glijdt.

Dat leuke gesprekje. Dat aardige mailtje. En ’s avonds een hoofdstuk lezen.

Langzaam, heel langzaam, begin ik het te leren: stilstaan bij het schijnbaar gewone. Tevreden zijn. Genieten van het schijnbaar gewone.

Mijn vriend kon dit als geen ander. Hij was zo. Hij zag schoonheid in de eenvoud.

____________________________________________________________________________

I had been thinking of a cheerful Substack debut. Then a close friend dies.

I want to write about it, but the words won’t come. A profound insight? I don’t have one.

The message arrives in the morning. I’m on a train. My friend is “done.” Can’t go on. It will happen that afternoon. The news silences me while the train rattles on. The numbers on my spreadsheet blur before my eyes. Two deadlines that day.

“Death is part of life,” a colleague says. Well-meaning, but I don’t believe it. I don’t feel it.

When it happens, I’m at home, drinking a cup of tea, trying to feel. Thinking of my friend.

The next day: I work on a paper, attend a Teams meeting, and give a pitch.

Ordinary activities.

And then, suddenly, there’s that realization.

A few days later, we say goodbye. Together, we toast to his life. Is the farewell beautiful? Absolutely. Is it ugly? That too. Death is ugly. Goodbye is ugly.

And that same evening, we celebrate a birthday.

The following day: my wife and I enjoy dinner together as the sun sparkles in our glasses—the same sun that, earlier that day, filtered through the leaves of the plane trees, casting a cinematic play of light and shadow on my street.

The new workweek: appointments, thinking, conversations. I write a piece and edit some photos.

Routines. Ordinary activities.

A run around the block—grateful I can do it—and then a fleeting conversation with my Surinamese neighbor walking his dog.

My first cup of coffee: the taste filling my mouth, the warmth sliding down my throat.

That nice chat. That kind email. And in the evening, a chapter of a book.

Slowly, very slowly, I begin to learn: to pause and appreciate the seemingly ordinary. To be content. To savor the seemingly ordinary.

My friend could do this like no other. He was like that. He saw beauty in simplicity.