Trommelaar

Mijn vrouw heeft altijd haar antennes uitstaan. Soms iets te veel. Zitten we laatst in de metro. Een man stapt in. Ik registreer hem. Met zijn handen maakt hij bewegingen, alsof ie aan het trommelen is.

We stappen uit en pakken de roltrap. Ik heb het over onze vakantie de komende zomer. Eigenlijk een gigcation, zo heb ik onlangs geleerd; een vakantie gekoppeld aan een muziekfestival of concert. 30 juli gaan we naar Nick Cave en zijn Bad Seeds in Brighton en daar koppelen we dus een weekje Zuid-Engeland aan vast.

“Dan pakken we de boot naar Harwich,” zo ontvouw ik mijn plan. “Relaxt want dan hoeven we alleen maar naar Hoek van Holland te rijden.”

Check out, de poortjes door.

Geen duidelijke reactie.

“Heb je er twee voor mij?”

“En dat ligt volgens mij oostelijk van Londen. En vandaar kan je makkelijk naar Cambridge, een beetje noordelijk van Londen.”

“Heb je er twee voor mij?”

Opnieuw dezelfde stem, achter ons.

We checken weer in, nu op de Noord-Zuidlijn.

Ze kijkt opzij.

“En dan kunnen via Oxford door naar Brighton en dan de kust blijven volgen.”

“Heb je er twee voor mij?”

Wij lopen de trap af naar het perron.

“Lijkt mij wel leuk.”

Geen reactie.

“En jij?”

Nog steeds geen reactie.

“En jij?” herhaal ik.

Ze kijkt me aan: “Lijkt me goed”

“You’re the best! You’re the best!” Klinkt het opgelucht.en enthousiast achter on

De stem van de vrager.

“Loop maar even door.”

We lopen door.

“Nee, nog maar wat verder.”

Ik kijk achter me.

Aan het begin van het perron zie ik de trommelaar.

__________________________________________________________________________________

My wife always has her antennas out. Sometimes a bit too much. We were in the metro the other day. A man got on. I noticed him. With his hands, he was making movements, as if he were drumming.

We got off and took the escalator. I was talking about our upcoming summer vacation. Actually, a gigcation—a term I recently learned—a vacation combined with a music festival or concert. On July 30th, we’re going to see Nick Cave and the Bad Seeds in Brighton, and we’re attaching a week in southern England to it.

“Then we’ll take the ferry to Harwich,” I unfolded my plan. “Relaxed, because all we have to do is drive to Hook of Holland.”

Check out, through the gates.

No clear reaction.

“Do you have two for me?”

“And I think that’s east of London. And from there, you can easily go to Cambridge, a bit north of London.”

“Do you have two for me?”

The same voice again, behind us.

We check in again, this time on the North-South line.

She looks to the side.

“And then we can go via Oxford to Brighton and follow the coast from there.”

“Do you have two for me?”

We walk down the stairs to the platform.

“Sounds good to me.”

Still no reaction.

“And you?”

Again, no reaction.

“And you?” I repeat.

She looks at me: “Sounds good.”

“You’re the best! You’re the best!” comes the relieved and enthusiastic voice of the askers behind us.

“Just keep walking.”

We keep walking.

“No, just a little further.”

I look behind me.

At the start of the platform, I see the drummer.