Zachte krachten

Eigenlijk is het niets, de wisseling van een jaar. Het is maar een moment. Nadat de kurken hebben geknald is alles nog steeds hetzelfde: het weer, mijn vrienden, mijn dromen en mijn twijfels. De wereldvrede lijkt nog even onbereikbaar en mijn muzieksmaak is niet veranderd.

Maar ik weet niet, dit jaar is het anders. Zachte krachten raken me. Lichtpuntjes in een donkere tijd. 

Ik ben met mijn Russische vrienden. We blikken terug op de tijd toen we elkaar net kenden en wij voor het eerst naar Rusland reisden, toen een land van horen zeggen. Waar we ontdekten dat het ook in een grijze sovjetflat goed toeven kan zijn. Dat ook daar lieve mensen wonen met wie je thee kunt drinken, blinies kunt eten en interessante gesprekken kunt hebben. En dat je ook daar gelukkig kunt zijn.

Ik ontvang een persoonlijk appje van een vriend. Zelf serieus ziek wenst hij me al het goede voor 2026 en veel succes mijn nieuwe fotoproject. Hij zal er deel van zijn.

We spreken over een land dat zich in dertig jaar opende en weer sloot. Dankbaar zijn we voor jaren toen we jong waren. Jaren van hoop en optimisme. En we hebben het over het nu: hoe je je kunt schamen voor je land, over door propaganda beschadigde familierelaties en over onmacht bij zoveel verwoeste levens en dat dit niet lijkt te stoppen. 

Mijn vrienden kennen hun Russische ziel, de neiging tot berusting, maar geven daar niet aan toe. Het zijn zachte krachten. Onvermoeibaar.

Een vriendin belt. Ze is net terug van haar schoonmoeder die spoedig zal sterven. Ze vertelde haar hoeveel ze van haar houdt. Had haar eigen moeder deze woorden wel eens uitgesproken? En onze eigen ouders? Er vloeit een traan. En ik app ik mijn zoons hoeveel ik van ze houd.

We spreken over wat het leven tot echt leven maakt. Er te zijn voor de ander, te dienen. Mijn vrienden doen dit. Voor mij, voor ons en voor hun vrienden en familie in Moskou, hoe vijandig zij ook staan tegenover het westen. 

Blij zijn met de ‘gewone’ dingen en de mensen om je heen. Gewone dagen worden Perfect Days. We hebben het over Hirayama de in Tokio wonende toiletschoonmaker uit de gelijknamige film van Wim Wenders. Hij vindt er een eer in om elke dag ‘zijn’ toiletten brandschoon te maken. Hij wordt blij van de foto’s die hij maakt, zijn dagelijkse routines en zijn cassettebandjes. Hij is tevreden. De zachte kracht van schoonheid, schoonheid in het alledaagse.

Zelf word ik er steeds wat beter in. Geloof ik.

En ik denk aan alle die mooie momenten in het voorbije jaar. Dat gesprek met die collega over haar overleden vader. Dat lieve mailtje. De kop koffie met mijn vrouw voor het raam in de zon. Of dat beeld van die man die de broek van zijn vriend dicht maakt omdat deze dat zelf niet meer goed kan.

Ik zie uit naar al van dit soort momenten. Ook in 2026 zullen ze er weer zijn. Dat weet ik zeker.

Dat de zachte krachten mogen winnen.